Çanakkale’de Mehmetçik
Uğur ola Mehmet’im diyordu yavuklusu,
ölümün kan kustuğu Çanakkale’ye,
ya şehit, ya gazi olacaktı belki de.
bunu herkes gibi oda biliyordu doğrusu,
ama olsun, bu bir vatan borcu diyordu.
İçine gömmüştü göz yaşlarını,
Hiçte belli etmiyordu ağladığını,
Oysa kor gibi yanıyordu yüreği,
Ama neylesin vatan bekliyordu Mehmet’i,
Eğildi kulağına hafifçe,ya şehi ol, ya gazi.
Yedi düvel saldırıyordu Çanakkale’ye,
Acımadan vuruyordu yamyam katiller,
Yağmur gibi mermi yağıyordu Gelibolu’ya,
Havada uçuşuyordu toz duman insanlar.
Giderek şiddetleniyordu hayasız savaş,
Kan ateş, ölü kaplıyordu conk bayırını,
Ordumuz düşmanı eziyordu yavaş yavaş,
Top tüfek kıramıyordu Mehmet’in direncini.
Ya şehit ya gazi,oluyordu siperde arkadaşları,
Mehmet’im umursamıyordu hiç bunları,
ya Allah deyip saldırıyordu düşmana,
Ayağa kalkmış coşmuştu içindeki imanı.
Yahya,Hüseyin çavuş, Seyit onbaşı,
Ölümüne saldırıyorlardı düşmana,
Kollar bacaklar kopuyordu bir biri ardına,
Çanakkale’de destan yazıyordu Mehmetler.
Kaldırdı da iki yüz yetmiş altı okka mermiyi,
Sulara gömdü boğazı zorlayan zalim gemiyi,
Bütün dünya hayranlıkla izliyordu Seyyidi.
Ona bu kuvveti veren yüreğindeki iman idi.
Nice ana kuzularını verdiler toprağın kara bağrına,
Binlerce genç kızımız kavuşamadı yavuklusuna,
Bir çokları da, evlat, ana, baba, bacılarına,
Çünkü binlercesi şehit düşmüştü bu vatan toprağına.
Donanma oldukça fazla idi hasımlarımızda,
Top, tüfek, mermi,gemi hepsi son moda.
Birkaç top, birazda eski tüfek vardı elimizde.
Ancak Mehmet’in topu tüfeği, Allah’a imanı idi,
Bu iman, öyle bir iman ki,yedi düveli yendi.
Kan kırmızıya boyanmıştı bütün dereler,
Acımıyor bomba yağdırıyordu kefereler,
Mermilerle devriliyordu ağaçlar çiçekler,
Mehmet’im kükremiş kaçıyordu önünden kafirler.
Şaşırmıştı zalimler neler oluyor bu Türklere,
Mehmetçik coşmuş vız geliyordu onca top,tüfek mermi,
Kıyamet kopmuş,kafa,kol,bacak yağıyordu alçı tepeye,
Çanakkale geçilmez yazıyordu Mehmet’im dua tepeye.
Son günleriydi savaşın,düşman hızla kaçıyordu,
Anafartalar’dan dünyaya bir güneş doğuyordu.
Size ölmeyi emrediyorum diyordu büyük komutan.
Bir er bile sağ kalmamışken elli yedinci alaydan,
Son Mehmetçik dünyaya haykırıyordu geçilmez Çanakkale’den.
Espiyeli-Muhsin AKTAŞ
18.12.2006
Last update:
|
