Metroda Bir Engelli Tekerlekli sandalyesinde,
bekliyordu metro durağında,
o ne azim ne heybet,
yüzü gülüyor,sanki dimdik ayakta,
bir hamlede biniyor metroya. Merak içinde seyrediyorum onu,
en ufak umutsuzluk yok yüzünde,
cıvıl cıvıl konuşuyor,diyemezsin özürlü
üzüntü ve kaygıdan eser yok sözünde,
belli işe çağrılmış sevinçle gidiyordu. Öylece baktım nur gibi suratına,
yaşama umudu gözlerinden okunuyordu,
küsmemişti hayata çok mutluydu,
insan ona bakınca kendinden utanıyordu,
ayakta idi tükürürcesine tembellerin suratına. Bir an düşündüm o seçmemişti bu hayatı besbelli,
öyle yaşamaktı onunda kaderi,
yaşıyordu inadına hiçte küsmemişti,
kızmıyordu ama anlayış bekliyordu bizlerden,
gelin dostlar birlikte sırtlanalım onlara ait dertleri. Gözlerim yaşardı ona bakarken,
o ne güzel yaşama sevinci, ne azim,
o ceht karşısında utandım kendi halimden,
sanki o an, engelli o değil bendim,
analdım ki sizden çok şey öğrenmemiz lazım. Espiyeli-Muhsin AKTAŞ
30.11.2006 saat:12.05
Last update:
|
