Orta Doğuda Çocuk Olmak
Bir ellinde toza bulanmış oyuncak,
Diğer elinde hayasız kurşun izleri,
Kirpiklerine asılmış şarapneller,
Çınlıyordu kulağında bomba sesleri.
Şaşkın meraklı etrafı seyrediyordu,
Bir elinde baruta bulanmış ekmek,
Bir elinde ölmüş annesinin eli,
Şakağında umarsız flaşlar patlıyordu.
Havadan bomba yağdırıyordu kobralar,
Can havli ile uzandı dudağı,kana bulanmış ekmeğine
Kameralara takıldı ekmeğinde metal bombalar
Kanla yazan kalemler, resimler çizdi tozlu yüzüne.
Yürekleri dağlandı içinde vicdan taşıyanların,
Sel oldu aktı göz yaşları hanelerden,
Zorla doğrulu tükürdü yüzlerine zalimlerin,
Kurumuş çatlamış kanlı dudaklarından.
Ana rahminden umutla ayak bastı dünyaya,
Heyhat,ne oyun bildi ne huzurlu bir gün,
Ne çiçek bahçesi gördü ne de bir pembe gül,
Veda edip sarıldı hiç gülemeden kara toprağa.
Oyuncak diye mermi bıraktılar kucağına,
Bilye yerine misket bombaları koydular sokağına,
Nakış yerine kanla desen çizdiler kazağına,
Sonra hayatın sillesini patlattılar minnacık şakağına.
Suçu orta doğuda doğmaktı,
Belki de sadece Müslüman olmak,
İşte tamda buydu bu zulmün adı,
Koparılıyordu anasından babasından tek tek.
Çocuk her yerde çocuk olmalıydı,
Her çocuk gibi o da mutlu yaşamalıydı,
Reva görmediler Muhammet’ime bunu,
Böldüler ana kucağında tatlı uykusunu.
Evlerini,yuvalarını, okullarını yaktılar,
Dar ettiler park ile bahçelerini ,
Güldürmediler gökyüzü altında yüzlerini,
Gece gündüz, üzerlerine bomba attılar.
Elbet bir gün göz yaşında boğulacak zalimler,
Doğrulup kalkacak ayağa o masum çocuklar,
Dar edecekler kahpelere, zalimlere dünyayı,
Yürekleri ağızlarında, kaçacak delik arayacaklar.
Espiyeli Muhsin AKTAŞ
19.11.2007
Last update:
|
