| |
|
Bir Umutla Yaşıyorum |
|
|
|
Bir Umutla Yaşıyorum
Yüreğim burkularak dalmıştım yine sonbahar rüzgarlarının arasına.Ne günlerdi o günler diye geçti içimden.Kalbim bir mengeneye sıkışmış gibi acıyordu. Akşam olmuş yalnızlığın acısı olanca gücüyle çökmüştü omuzlarıma.Üzerimde kocaman bir dağ var ve altında sıkışmış gibiyim.
Bir yerleri karıştırırken resmine takıldı gözüm.Bakışlarındaki hüznü saklayamamıştın her nedense.Sanki boşluğa bakıyordun.
Sanki inadına koymuşlardı o kataloga resmini bana inat.Görsün de acı çeksin diye.Bakar bakmaz sızladı içim, gözümden iki damla buz gibi yaş döküldü.Tarifsiz acılar çekmeye başlamıştım çoktan.
Yaşadığımız o güzel günler belleğimde yeniden canlandı.Saf adamın biriyim ya hiç bitmeyecek sanmıştım o güzel günleri.Senin bırakıp gidebilme ihtimalini aklımın ucuna bile getirmemiştim.Getiremezdim de zaten.Ben seni öyle çok seviyordum ki. Ayrılığını düşündükçe içim buz kesiyor, ellerim soğuktan donuyor kanım damarlarımdan çekiliyordu.
Sen bırakıp gittin.Ben hala bıraktığın yerdeyim.Hala o gün ki gibi seni düşünüyor seni sayıklıyorum.Bir an unutamıyorum.Bu halim nice olur onu da bilemiyorum.Geceler boyu boş duvarlara bakıp çeşit çeşit resimlerini çiziyorum.Beğenmeyip siliyor yeniden bir daha çiziyorum.Bu ıstıraplı hali her gece yaşıyorum.Gecenin geç bir vakti gözlerimdeki yaşları saklayarak uyumaya çalışıyorum.Yastığım bazen sular içinde kalıyor.
Bak şu an şu yazıyı yazarken bile gözlerimden soğuk yaş taneleri yanağıma doğru süzülüyor.Aylar geçmesine rağmen bu durum her gün tekrar ediyor.Sen belki de beni unuttun.Belki de bensiz bir hayat bile kurdun kendine.Ben ise seni unutamıyorum.Sensiz hayatı aklımın bir köşesinden bile geçirmeye cesaret edemiyorum.Unutacağımıda sanmıyorum. Unutmam için kalbimi söküp atmam lazım.Ellerimi yakmam, gözlerime mil çekmem gerekir.Her elime baktığımda, her çiçek gördüğümde,her dalga sesi duyduğumda sen aklıma düşüyorsun.Gördüğüm her bayan beni sana taşıyor.Okşadığım ipeksi saçların,karasız bakan gözlerin,belki de delirmeliyim seni unutabilmek için.Belki o zaman unuturum seni.Bu akıl bu kulak bu göz bu eller bende olduğu sürece seni hep hatırlayacağım.
Her güne uyandığımda, ta ki sızıp yatıncaya kadar gelmeni bekleyeceğim.Her gün bir önceki gibi seni bekleyerek geçecek günlerim.Bu böyle belki de bir ömür boyu devam edecek.Sen gelmeyeceksin biliyorum ama yine bekleyeceğim.
Bir umut işte.Belki bir gün sende merhamete gelir, çığlıklarıma kulak verir, yanan volkanı söndürmeye karar verir gelirsin diye bekleyeceğim.Her güneşin doğuşu bir umut yeşertecek içimde.Döne bilme umudu üzerine kuracağım bütün hayallerimi ve hayatımı.Senin merhamete gelmeni bekleyeceğim,üzerime mezar toprağı atılıncaya kadar.
Ölüm sessizliği içinde yaşayacağım.Kimseye kalbimde yer vermeyeceğim bir sevgili olarak.Orası hep senin dönmen için boş bekleyecek.İnanıyorum bir gün sende anlayacaksın, seni ne kadar çok sevdiğimi ve döneceksin.Bu umudu hiç kaybetmeden yaşamaya çalışacağım.Bu umut olamasa yaşamam çok zor olacak inan.Yakma daha fazla yüreğimi gel sar kanayan yaralarımı.Kurut her gün akan göz yaşlarımı.
Bir ömür kalp kampında esir olmaya razıyım ben.Kalbinin sesini dinle bak inan oda aynını söyleyecek.Aynanın karşısına geç gözlerine bak gözler yalan söylemez.Benim seni sevdiğimi,seninde beni sevdiğini haykıracaklar.Daha fazla yakmadan dön gel artık çektiğim ıstırap yeter.
Espiyeli-Muhsin AKTAŞ
17.04.2007
|
|
